5 veelvoorkomende relatieproblemen bij stellen met jonge kinderen (en hoe je ze voorkomt)

Als je jonge kinderen hebt, verandert er iets fundamenteels in je relatie. Niet omdat de liefde ineens weg is, maar omdat het leven plotseling een stuk voller, luidruchtiger en vermoeiender wordt. Slaapgebrek, agenda’s die nooit leeg zijn en de constante zorg voor een ander mensje doen iets met je draagkracht. Logisch dus dat de druk oploopt en dat spanningen sneller ontstaan. Stellen die vroeger zelden ruzie hadden, merken opeens dat ze elkaar vaker geïrriteerd aankijken of dat kleine dingen disproportioneel groot worden. Interessant genoeg zie ik elke keer een duidelijk patroon in relatieproblemen bij koppels met jonge kinderen en lopen de meeste stellen tegen één van de volgende problemen aan: 

Verminderde emotionele verbinding

De emotionele verbinding verschuift. Kinderen vragen alle aandacht op en zonder dat je het doorhebt, verdwijnt de tijd voor elkaar naar de achtergrond. Avonden draaien om bedtijden en opruimen, weekenden om sportclubs en speelafspraken. De momenten waarop je vroeger praatte, lachte of elkaar zomaar even aanraakte, worden schaarser. Niet omdat je dat niet wilt, maar omdat de energie simpelweg op is. En juist daar sluipt het gevoel binnen dat je elkaar mist, terwijl je samen onder één dak leeft.

Verschillen in opvoedstijl

Daarbovenop komen de verschillen in opvoeding. Want hoe goed je ook bij elkaar past, je blijft twee mensen met een eigen geschiedenis en ideeën. De één wil duidelijkheid en structuur, de ander ruimte en vertrouwen. Op papier kleine verschillen, in de praktijk een bron van frustratie, zeker als de vermoeidheid toeslaat en nuance verdwijnt.

Communicatie wordt functioneel in plaats van verdiepend

Communicatie wordt ondertussen functioneel. Gesprekken gaan over wie wat doet, wie wanneer waar moet zijn en wie er vannacht opstaat. De diepere laag verdwijnt naar de achtergrond. Vaak noemen ouders zichzelf 'een fabriek'. Gesprekken die alleen in jij-regelt-dit-en-ik-regel-dat zitten, dragen erg bij aan dit gevoel.

Seksuele intimiteit

En dan is er intimiteit. Hier kan ik een heel artikel aan wijden maar ik houd het kort. Seks verdwijnt vaak niet uit onwil, maar door uitputting. Stress, hormonale veranderingen en een lijf dat constant ‘aan’ staat, maken verlangen kwetsbaar. Wat ik vaak terug hoor van moeders, is dat ze het lastig vinden om hun rol van 'moeder' over te schakelen naar hun rol van 'vriendin/vrouw'. Met andere woorden: van zorgzame machine naar sexy minnaar. Mannen daarentegen willen vaak wel, maar willen zichzelf niet opdringen. Wat overblijft kan voelen als afstand, terwijl de behoefte aan nabijheid juist groot is.

Ongelijkheid

Tot slot de stille strijd: wie draagt het meest? Als het gevoel ontstaat dat de verdeling scheef is, verdwijnt het teamgevoel en maakt verbondenheid plaats voor wrok. "Ik doe altijd de luier", "Ik sta vaker op dan jij 's nachts". Wrok leidt tot verwijten en uiteindelijk tot ruzies waar iedereen gelijk denkt te hebben.

Voorkomen is beter dan genezen

Een relatie verandert ontzettend wanneer je zorg gaat dragen voor een ander mens. Sommige stellen zijn hier onvoldoende op voorbereid en denken vaak ten onrechte dat 'het bij hen echt niet zo ver gaat komen'. Helaas maak ik in de praktijk hele andere verhalen mee. Maar de relatie van jonge ouders hoeft niet als overleven te voelen. Net zoals een zwangerschapscursus helpt ter voorbereiden op de bevalling, pleit ik voor een paar sessies bij een relatietherapeut ter voorbereiding op de grote relationele veranderingen die er gaan komen.

De energie van je relatie, is de energie waarin je kindje opgroeit. Zorg dat je weet hoe je met elkaar communiceert, waar elkaars pijnpunten liggen en hoe je hier rekening mee houdt en hoe je je relatie sterk en stabiel houdt, voordat het kindje geboren wordt.

Als je dit herkent en voelt dat jullie vastlopen, dan kan het helpend zijn om samen te kijken wat eronder ligt. Je kunt hier een vrijblijvende kennismaking plannen.